است . بنابراين ، صفات ثبوتيه همگى جمال است ، ولى همگى بهاء نيست ، بلكه برخى از آنها بهاء است . و بهىّ ( به معناى زيبا ) ، به اعتبارى از أسماء ذات است و به اعتبار ديگر از أسماء صفات است و به اعتبار سوم از أسماء افعال است ، گر چه به اسم صفت و اسم فعل بودن بيشتر شبيه است تا اسم ذات . و نام جميل ( زيبا ) به يك توجيه اسم ذات است و به توجيه ديگر اسم صفت ، ولى از أسماء افعال نيست ، گر چه به اسم صفت بودن شبيه‌تر و مناسب تر است . و در شرح جملهء اللّهُمَّ انّى اسُئَلُكَ مِنُ قَوُلِكَ بِارُضاهُ ، بيانى إن شاء اللّه خواهيم داشت كه براي اين مقام نيز مفيد است . معناى عرفانى حروف يكى از بزرگان مشايخ از اهل سير و معرفت ( رضوان اللّه عليه ) در كتابش اسرار الصلاة در تفسير « بسم اللّه الرّحمن الرّحيم » به حسب اسرار حروف ، پس از آنكه رواياتى از كافى و توحيد و معانى از عياشى از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرموده است : « باء به معناى بهاء خدا است ، و سين به معناى سناى خداست ، و ميم به معناى مجد خداست » و قمى از حضرت باقر و حضرت صادق و حضرت رضا عليهم السّلام نيز مانند آن را نقل مىكند ولى در آن روايت به جاى مجد خدا ، ملك خدا است ، مى گويد : « من مى گويم : از اين روايات و ديگر روايات كه در ابواب مختلف رسيده است معلوم مىشود كه عالم حروف ، خود عالمى است در مقابل همهء عوالم ، و ترتيب آن عالم نيز با ترتيب حروف مطابق است . پس الف گويى بر واجب الوجود دلالت

--> ( 1 ) مرحوم عارف كامل حاجى ميرزا جواد ملكى .